سالي
	نوروز

بي‌چلچله بي‌بنفشه مي‌آيد،
بي‌جنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آب
بي گردش ِ مُرغانه‌ی رنگين بر آينه.

 

سالي
	نوروز

بي‌گندم ِ سبز و سفره مي‌آيد،
بي‌پيغام ِ خموش ِ ماهي از تُنگ ِ بلور
بي‌رقص ِ عفيف ِ شعله در مردنگي.

 

سالي
	نوروز
		همراه ِ به‌درکوبي‌ مرداني

سنگيني‌ بار ِ سال‌هاشان بر دوش:
تا لاله‌ی سوخته به ياد آرد باز
نام ِ ممنوع‌اش را

و تاقچه‌ی گناه
	ديگر بار

با احساس ِ کتاب‌های ممنوع
تقديس شود.

 

در معبر ِ قتل ِ عام
شمع‌های خاطره افروخته خواهد شد.

دروازه‌های بسته
	به‌ناگاه
		فراز خواهد شد

 

دستان ِ اشتياق
	از دريچه‌ها دراز خواهد شد

 

لبان ِ فراموشي
	به خنده باز خواهد شد

 

و بهار
	در معبری از غريو

 

تا شهر ِ خسته
	پيش‌باز خواهد شد.

 

سالي
	آری

بي‌گاهان

نوروز
	چنين
		آغاز خواهد شد.

هر زمان بر چسبی از دیوانه بر من  می زنی

آتش قهر دلت را باز دامن می زنی

 

هر شب و هر روز از من می گریزی بی وفا

وقت دیدن می شود حرف ندیدن می زنی

 

خرمنی من ساختم از یاد تو اما چه سود

با قهر خود آتش به خرمن می زنی

 

شمع هم باشی به شوق من نمی سوزی دگر

گر چه با پروانه ها حرف چکیدن می زنی

 

خط زدی من را درون خاطراتت گم شدم

مثل آن گپ ها که در خوابم ، تو با من می زنی

 

پا برهنه در خیالم می دوی ، دیوانه ای ؟

باز هم تر چسبی از دیوانه بر من می زنی .

 

بابا

زمانی گذرم می خورد به باغ خوشی

   بر سردر باغ نیلوفرعشق

  چه زیبا پیچیده در خم گیسوان لیلی ها

  من کودکی ده ساله بودم

  دست در دست بی کسی ها،مهربانیها وامیدها میرفتم

  زیر سایه مهر بابا

  می چیدم لبخند قشنگ فردا

  در باغ می گشتم سراغ پانزده سالگی

  قدم می زدم بر ساحل بیست سالگی

  می دویدم بر ماسه سنگهای داغ عا شقی

  یک دفعه زمین لرزید

  تقدیر هم مرواریدی چید

 وهم...............

  چشم من بابا را ندید

  فهمیدم که من کودکی بیست ساله ام

  و حس کردم که من عجب مرواریدی گم کرده ام.

 

 

لبت (( نه )) گوید و پیداست می گوید دلت (( آری ))

که اینسان دشمنی ، یعنی که خیلی دوستم داری

دلت می آید آیا از زبانی این همه شیرین

تو تنها حرف تلخی را ، همیشه بر زبان رانی

نمی رنجم اگر باور نداری عشق نابم را

که عاشق از عیار افتاده در این عصر عیّاری

تو را چون آرزوهایت همیشه دوست خواهم داشت

بشرطی که مرا در آرزوی خویش نگذاری

چه زیبا می شود دنیا برای من اگر روزی

تو از آنی که هستی ، ای معّما ! پرده برداری

 

عشق  یتیم تر از آن است كه به دست رودخانه  روز كار سپرده  شود.

اگر قرار باشد كه بی هیچ حركتی بایستی تا نسیم و باد و طوفان تنت را بیهوده صیقل بدهند با یك برگ سفید چه فرقی داری؟

برگی كه در ان شعری عاشقانه نوشته نشده باشد همان بهتر كه در شعله های پاییزبسوزد.

دهانی كه حتی یک بار به دوست نگوید دوستت دارم و در كوچه  باغ های عشق ترانه نخواند چه ارزشی دارد؟

من میگویم حتی سنگ ها و صخره ها هم عاشق می شوند.

هوا هم عاشق میشود .

ابر ها وجلبك ها و گل ها  و جنگل ها و دشت ها  و  كویر

كاش می توانستیم صدای عشق را بشنویم.

كاش می توانستیم صدای عشق را بشنویم.

كاش میتوانستیم عشق را ببینیم .  

كاش می توانستیم عشق را ببوییم و بی وقفه از او بگوییم.

من می گویم بی عشق هیچ گیاهی نمی تواند بروید.

هیچ شاعری نمی تواند سخن بگوید.

هیچ قلبی نمیتواند بتپد.

هیچ پرنده ای نمی توان پرواز كند وهیچ بارانی نمیتواند بر پشت بام ها فرو ببارد.

بی عشق هیچ نامه ای به پایان نمی رسد.

 بی عشق همه نگاه ها سردند.همه دشت ها خاموشند.

همه كوچه ها بن بستند و هیچكس در انتظار دوست بی قرار و ملتهب به جاده روبه رو چشم نمی دوزد و بار ها به ساعتش نگاه نمی كند.

راستی عشق چه ساعتی به دنیا امد؟

گر همه بیند به چشم بد ، سرا پای مرا

کس نداند خوب تراز من،بدی های مرا

چون قدح خندم به بختِ خود که در بزم وجود

باده از خون دل زار است ، مینای مرا

با تهی دستی کنارم پُر گهر باشد زاشک

هست منت ها به جان ، چشم گهرزای مرا

بعد عُمری وعدۀ قتلم به فردا داد دوست

کاش فردایی نباشد باز ، فردای مرا

 بس که مشتاق می ام از می کشان دارم اُمید

هر که جامی پُر کند ، خالی کند جای مرا

ای دل از شام فراقت ، شکوۀ بی جا ز چیست ؟

با سحر کی آشنایی بود ، شب های مرا

بر سر کویی که جان و خاک ره یکی است

گر مرا دیدی دگر ،بشکن رهی پای مرا

 

چرا

 

همیشه عاشقان آهو

 

 شکارگرترند

 

مگر

 

حرمت عشق 

 

 به رهایی نیست؟ 

 

 

ترا با غیر می بینم ، صدایم در نمی آید

دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید

نشستم ، باده خوردم ، خون گریستم ، کنجی افتادم

تحمل می رود ، اما شب غم سر نمی آید

توانم وصف مرگ جور و صد دشوارتر ز آن ، لیک

چه گویم جور هجرت ، چون به گفتن در نمی آید

چه سود از شرح این دیوانگیها ، بیقراریها ؟

تو مه بیمهری وحرف منت باور نمی آید

ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور ، ای زلف،

که این دیوانه گر عاقل شود ، دیگر نمی آید

دلم در دوریت خون شد ، بیا در اشک چشمم بین

خدا را از چه بر رحمت ای کافر نمی آید؟

 

می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود

می سوختم از حسرت وعشق تو بَسَم بود

عشق تو بَسَم بود که این شعله بیدار

روشنگر شبهای بلند قفسم بود

آن بخت گریرنده دمی آمد وبگذ شت

غم بود که پیوسته نفس در نفسم بود

دست من آغوش تو! هیهات! که یک عمر

تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

بالله که بجز یاد تو، گرهیچ کسم هست

حاشا که به جز عشق تو گر هیچ کسم بود

لب بسته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم

رفتم ، بخدا گر هوسم بود بَسَم بود!

 

یار رب مرا یاری بده ، تا خوب آزارش کنم

هجرش دهم زجرش دهم ، خوارش کنم زارش کنم

از بوسه های آتشین ، وز خنده های دلنشین

صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم

درپیش چشمش ساغری ، گیرم زدست دلبری

از رشک آزارش دهم ، وز غصه بیمارش کنم

بندی بپایش افکنم ، گویم خداوندش منم

چون بنده درسودای زر ، کالای بازارش کنم

گوید مَیَفزا قهر خود ، گویم بکاهم مهر خود

گوید که کمترکن جفا ، گویم که بسیارش کنم

هر شامگه در خانه یی ، چابک تر از پروانه یی

رقصم برِ بیگانه یی ، وز خویش بیزارش کنم

چون بینم آن شیدای من ، فارغ شد از سودای من

منزل کنم در کوی او ، باشد که دیدارش کنم

گیسوی خود افشان کنم ، جادوی گریان کنم

با گونه گون سوگندها ، بار دگر یارش کنم

چون یار شد بار دگر ، کوشم به آزاردگر

تا این دل دیوانه را ،راضی ز آزارش کنم.