بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم .

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم .

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم .

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم .

***

در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد .

باغ صد خاطره خنديد .

عطر صد خاطره پيچيد .

***

يادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتيم .

پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم .

ساعتی بر لب آن جوی نشستيم .

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت .

من همه محو تماشای نگاهت .

***

آسمان صاف و شب آرام ,

بخت , خندان و , زمان رام .

خوشه ی ماه فرو ريخته در آب ,

شاخه ها دست برآورده به مهتاب .

شب و صحرا و گل و سنگ ,

همه , دل داده به آواز شباهنگ .

***

يادم آيد , تو به من گفتی: از اين عشق حذر كن !

لحظه ای چند بر اين آب نظر كن !

آب آيينه ی عشق گذران است .

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است ,

باش فردا , كه دلت با دگران است !

تا فراموش كنی , چندی از اين شهر , سفر كن !

***

با تو گفتم : حذر از عشق ندانم .

سفر از پيش تو هرگز نتوانم , نتوانم !

***

روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد ,

چون كبوتر , لب بام تو نشستم .

تو به من سنگ زدی , من نه رميدم , نه گسستم .

باز گفتم كه تو صيادی و من آهوی دشتم ,

تا به دام تو درافتم , همه جا گشتم و گشتم ,

حذر از عشق ندانم ,

سفر از پيش تو هرگز نتوانم , نتوانم !

***

اشكی از شاخه فروريخت .

مرغ حق , ناله تلخی زد و بگريخت ...

اشك در چشم تو لرزيد ,

ماه بر عشق تو خنديد .

يادم آمد كه دگر از تو جوابی نشنيدم ,

پای در دامن اندوه كشيدم ,

نگسستم , نرميدم ...

***

رفت درظلمت غم , آن شب و شب های دگر هم ,

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ,

نه كنی ديگر از آن كوچه گذر هم ... !

بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم ... !

 

  كاش ميشد هيچ کس تنها نبود
 
 کاش ميشد ديدنت رويا نبود
 
 گفته بودی با تو می مانم ولی

 رفتی و گفتی که اينجا جا نبود

 ساليان سال تنها مانده ام

 شايد اين رفتن سزای من نبود

 من دعا کردم برای بازگشت

 دست های تو ولی بالا نبود

 باز هم گفتی که فردا ميرسی

 کاش روز ديدنت فردا نبود

 

 

خستـــم از روزای ابــری         خیلی سنگینه نـگاهت 
دوست ندارم تو تابستون         بشینــم باز ســر راهت 
نمیـــخوام بـــازم خیـالت         قبـلـه آرزوهــــام شــــه
تـــو بمــون و عاشقـــای         روی پُـــر غـرور و ماهت
 

آره مــن اونم که گفتــم          واسـه چشم تـو دیوونم 
آره مـن قـول داده بــودم          تـا تهش بــاهات بمونـم
ولی پس دادی نگــــامو           زیــر رگبــــــار غـــرورت 
من فقط یکــم شکستم          خوب نگام کنی همونم

چـمــدون رویـــاهـــامـو           دیگه برداشتم و بستم 
دیگــه عین اون قدیمــا           چشــــاتو نمیپرستــــم 
رخ تــو عین یه بـــــازی           منــو مـات قصه هـا کرد 
حالا بی اسمـم و تنها            پُــرپــاییز و شکستــــم

      اینــی که حــــالا میبـینـی       دیگه مجنون چشات نیست 
      دیگه وقتی نیمه شب شه       نگـران لـحظه هــات نیست 
     مـــن بــرام فــرقـی نــداره        کـــه تو بــاشی یـا نباشی 
    خیلـی وقته دیگه نیستی        تو دلم جـــایی برات نیست
      

   از تو هیچ چیزی نـمونــده         نـه نگـــاهی و نـه یــــادی
    مـــن سپردمـت به دریــــا         عـیــن یـــه مـوج زیـــــادی 
  تازه فهمیدم با این عشق         زندگیـــم چقـد تلـف شـد
  تــو بـــه جــای التماســم         یـــه گُلـــم بهـــم نــدادی

 کجا بــودی وقتی برات شکستـم                 يخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم

 کجــا بـودی وقتــی غريبــی و درد              داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

 کجــا بودی وقتی کنـار عکســـات               شبا نشستم به هوای چشمـــات

 کجا بــودی ببينی مــن ميســـوزم                عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

 ســـرزنشــــای مردمـــو شنيـــدم                 هــر چــي که باورت نميشه ديـدم

 کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم                نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

 کجا بودی وقتی اشکــام ميريخت                خون جای گريه از چشام ميـريخت

 کجـــا بودی وقتـــی آبـــروم مـــرد               امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

 کجـــا بودی وقتی که پرپر شـــدم                سوختم و از غمت خاکستر شدم

 خنده واسه هميشه از لبـام رفت

                          رسيدن از مرمر رويــاهـــــام رفت

 

 

من پذيرفتم که عشق افسانه است            اين دل درد آشنا ديوانه است

 

 می روم شايد فراموشت کنم                 با فراموشی هم آغوشت کنم

 

می روم از رفتن من شاد باش               از عذاب ديدنم آزادباش

 

 گر چه تو تنها تر از ما می روی           آرزو دارم ولی عاشق شوی

 

 آرزو دارم بفهمی درد را                     تلخي بر خوردهای سرد را

من کویرم تویی بارون ,من یه چشمه تویی دریا 

تو می باری بر دل من، تو می شوری رنج و غمهام 

توی دستات عطر بارون مثل رویا عاشقون واسه من

یه جون پناهی ،توی گریه شبونه تو مثل عزت رویا برای 

 چشمهای خسته تو مثل مرحم احساس واسه دسته 

 پینه بسته یه سبد پراز شقایق , یه بقل پراز نوازش, تویی 

اون نغمه امید واسه قلب پرخواهش تو حریم امن چشمات 

 کبوترها لونه دارن تو دل پرازترانت غصه ها پانمی زارن ،ولی 

 سهم من همین که تو لحظه ها بسوزم به تن این دل 

 خسته رخت دل تنگی بدوزم من کویرم تویی بارون ,من 

 یه چشمه تو یه دریا تو می باری بر دل من 

 تو می شوری رنج و غمهام....